Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

你说：“我要去另一块土地，我将去另一片大海。

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

另一座城市，比这更好的城市，将被发现。

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

我的每一项努力都是对命运的谴责；

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

而我的心被埋葬了，像一具尸体。

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

在这座荒原上，我的神思还要坚持多久？

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

无论我的脸朝向哪里，无论我的视线投向何方，

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

我在此看到的尽是我生命的黑色废墟。

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

多年以来，我在此毁灭自己，虚掷自己。”

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

你会发现没有新的土地，你会发现没有别的大海。

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

这城市将尾随着你，你游荡的街道

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

将一仍其旧，你老去，周围将是同样的邻居；

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

这些房屋也将一仍其旧，你将在其中白发丛生。

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

你将到达的永远是同一座城市，别指望还有他乡。

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

没有渡载你的船，没有供你行走的道路，

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

你既已毁掉你的生活，在这小小的角落，

στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

你便已经毁掉了它，在整个世界。